ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

4-Arylcoumarins จาก Streptomyces aureofaciens CMUAc130 และการต้านการอักเสบ

หน่วยงาน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : 4-Arylcoumarins จาก Streptomyces aureofaciens CMUAc130 และการต้านการอักเสบ
นักวิจัย : ธงชัย เตโชวิศาล
คำค้น : 4-Arylcoumarins , antifungal activity , endophytic Streptomyces , Zingiber officinale
หน่วยงาน : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2552
อ้างอิง : http://elibrary.trf.or.th/project_content.asp?PJID=MRG4980137 , http://research.trf.or.th/node/2245
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

Streptomyces aureofaciens CMUAc130 ได้แยกมาจากเนื้อเยื่อรากขิง (Zingiber Officinale Rosc.) (ตระกูล Zingiberaceae) สามารถต้านการเจริญของ Collectotrichum musae และ Fusarium oxysporum ซึ่งเป็นเชื้อราสาเหตุของโรคไหม้ (anthracnose) ในกล้วย และโรคเหี่ยว (wilt) ในข้าวสาลี ตามลำดับ โดย S. aureofaciens CMUAc130 แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการยับยั้งการเจริญของเชื้อราทดสอบได้ และเมื่อนำเส้นใยเชื้อราบริเวณแนวยับยั้งการเจริญมาสังเกตภายใต้กล้องจุลทรรศน์ พบว่าเส้นใยเชื้อรามีความผิดปรกติ เช่น ผนังเซลล์หนาขึ้น เซลล์มีลักษณะโป่งพองและใหญ่ขึ้น เมื่อน้ำเลี้ยงเชื้อ S. aureofaciens CMUAc130 และสารสกัดหยาบมาทดสอบ พบว่าสามารถยับยั้งการเจริญของเชื้อราได้ จากการแยกสารให้บริสุทธิ์ในสารสกัดหยาบโดย silica gel-column chromatography แล้ววิเคราะห์โครงสร้างสารที่แยกได้ตามข้อมูล NMR และ mass-spectral สามารถจำแนกได้เป็นสาร (1) คือ 5,7-dimethoxy-4-p-methoxylphenylcoumarin และสาร (2) คือ 5,7-dimethoxy-4-phenylcoumarin เมื่อนำสารบริสุทธิ์ที่แยกได้มาทดสอบคุณสมบัติต้านการเจริญของเชื้อรา พบว่าสาร (1) and (2) สามารถต้านการเจริญของเชื้อราทดสอบ โดยให้ค่า MICs เท่ากับ 120 และ 150 mg ml-1 ตามลำดับ การศึกษานี้เป็นรายงานแรกที่แยกสาร (1) และ (2) จากเชื้อจุลินทรีย์ และแสดงถึงคุณสมบัติต้านการเจริญของเชื้อราก่อโรคพืชได้ เนื่องจากสาร (1) และ (2) เป็นสารกลุ่ม coumarins ซึ่งมีรายงานเกี่ยวกับบทบาทต้านการอักเสบของสารในกลุ่มนี้ งานวิจัยนี้จึงได้ทดสอบคุณสมบัติต้านการอักเสบของสาร (1) และ (2) ในหลอดทดลอง จากการทดลองพบว่าสาร (1) และ (2) มีอิทธิพลต่อการสร้าง nitric oxide (NO), prostaglandin E2 (PGE2), tumor necrosis factor - α (TNF - α) ตลอดจน inducible nitric oxide synthase และ cyclooxygenase – 2 (COX-2) ใน murine Macrophage RAW 264.7 cells ที่ได้รับการกระตุ้นด้วย lipopolysaccharide (LPS) โดยพบว่าสาร (1) และ (2) ยับยั้งการสร้างสารดังกล่าวลดน้อยลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ตามปริมาณของสาร (1) และ (2) ที่ใช้ทดสอบ นอกจากนี้ยังพบว่าสาร (1) และ (2) ทำให้เซลล์รอดชีวิตได้ถึง 92% ดังนั้นการค้นพบนี้น่าจะสนับสนุนได้ว่าสาร (1) and (2) น่าจะนำมาศึกษาและประยุกต์ใช้เป็นสารต้านการอักเสบในอนาคตได้ Streptomyces aureofaciens CMUAc130 was isolated from the root tissue of Zingiber officinale Rosc. (Zingiberaceae). It was an antagonist of Collectotrichum musae and Fusarium oxysporum, the causative agents of anthracnose of banana and wilt of wheat, respectively. Evidence for the in vitro antibiosis of S. aureofaciens CMUAc130 was demonstrated by the zone of fungal-growth inhibition. Microscopic observations showed thickness and bulbous structures at the edges of the inhibited fungal hyphae. The culture filtrate and crude extract from this strain were all inhibitory to tested phytopathogenic fungi. The major active ingredients from the culture filtrate of S. aureofaciens CMUAc130 were purified by silica gel-column chromatography and identified to be (1) 5,7-dimethoxy-4-p-methoxylphenylcoumarin and (2) 5,7-dimethoxy-4-phenylcoumarin by NMR and mass-spectral data, respectively. Bioassay studies showed that compounds (1) and (2) had antifungal activities against tested fungi, and their MICs were found to be 120 and 150 mg ml-1, respectively. This is the first report of compounds (1) and (2) from micro-organisms as active ingredients for the control of phytopathogenic fungi. Because of many coumarins have been reported on the anti-inflammatory role. This research was also undertaken to find the in vitro inflammatory action of (1) and (2). We investigated the effects of (1) and (2) not only on the formation of NO, prostaglandin E2 (PGE2), and tumor necrosis factor - α (TNF - α) but also on inducible nitric oxide synthase and cyclooxygenase – 2 (COX-2) in lipopolysaccharide (LPS)-induced murine Macrophage RAW 264.7 cells. The data obtained were consistent with the modulation of iNOS enzyme expression. A similar fashion was also observed when LPS- induced PGE2 release and COX-2 expression were tested. The significant inhibitory effects were shown in concentration – dependent manners. In addition, (1) and (2) also mildly but significantly reduced the formation of TNF – α. The cell viability was observed to be more than 92%. These findings support the application of (1) and (2) as anti-inflammatory agents.

บรรณานุกรม :
ธงชัย เตโชวิศาล . (2552). 4-Arylcoumarins จาก Streptomyces aureofaciens CMUAc130 และการต้านการอักเสบ.
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ธงชัย เตโชวิศาล . 2552. "4-Arylcoumarins จาก Streptomyces aureofaciens CMUAc130 และการต้านการอักเสบ".
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ธงชัย เตโชวิศาล . "4-Arylcoumarins จาก Streptomyces aureofaciens CMUAc130 และการต้านการอักเสบ."
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2552. Print.
ธงชัย เตโชวิศาล . 4-Arylcoumarins จาก Streptomyces aureofaciens CMUAc130 และการต้านการอักเสบ. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย; 2552.