ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

กองทุนประกันอนาคต : ขนาดและการบริหารจัดการ

หน่วยงาน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : กองทุนประกันอนาคต : ขนาดและการบริหารจัดการ
นักวิจัย : พีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์
คำค้น : กองทุนประกันอนาคต , การฉายภาพประชากร , สสส , สูงอายุ
หน่วยงาน : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2548
อ้างอิง : http://elibrary.trf.or.th/project_content.asp?PJID=RDG4730010 , http://research.trf.or.th/node/1397
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) คาดประมาณจำนวนประชากรในปัจจุบันและในอีก 20 ปีข้างหน้า โดยจำแนกตามอายุและอาชีพ 2) คาดประมาณเงินรายได้ของประชากรในวัย 15 ปีขึ้นไป จำแนกตามอายุและอาชีพ การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีการจำลองตัวแบบระบบเชิงพลวัตโดยได้นำเอาข้อมูลทุติยภูมิจากการสำรวจ การสำมะโนประชากร และการคาดประมาณประชากรในอดีตมาวิเคราะห์ร่วมกับข้อมูลปฐมภูมิที่เก็บมาจากกระบวนการกลุ่ม ผลการศึกษาครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่า ในปี พ.ศ. 2568 ประเทศไทยจะมีประชากรเพิ่มเป็น 70.6 ล้านคน และโครงสร้างของประชากรจะเปลี่ยนไป ประชากรเด็กจะมีสัดส่วนลดลงเหลือเพียงประมาณร้อยละ 18 ในขณะที่ประชากรผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นเป็นเกือบร้อยละ 20 นอกจากนั้นยังพบว่าประเทศไทยจะมีอัตราส่วนการพึ่งพิงของผู้สูงอายุสูงที่สุดเท่าที่เคยมีมา คือ เป็น 30.9 ในปี พ.ศ. 2568 เมื่อพิจารณาถึงแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอาชีพของแต่ละกลุ่มอายุ พบว่าโครงสร้างเศรษฐกิจไทยเปลี่ยนแปลงจากเศรษฐกิจบนพื้นฐานของระบบเกษตรกรรมมาเป็นเศรษฐกิจบนพื้นฐานของอุตสาหกรรมและการบริการ นอกจากนี้ยังคาดคะเนกันว่า ในอีก 20 ปีข้างหน้าผู้ประกอบอาชีพอิสระและส่วนตัว และกลุ่มที่เป็นลูกจ้างภาคธุรกิจเอกชนจะมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น ในขณะที่ข้าราชการหรือลูกจ้างรัฐบาล และกลุ่มผู้ประกอบการอาชีพทางการเกษตรมีแนวโน้มลดลง ในการศึกษาครั้งนี้ยังพบว่า ผู้ประกอบอาชีพอิสระเป็นผู้ที่มีรายได้เฉลี่ยตลอดวัยแรงงานสูงกว่ากลุ่มอาชีพอื่นๆ ทั้งหมด และเป็นที่คาดคะเนว่าเงินรายได้ส่วนบุคคลของประชากรในอนาคตจะมีมากขึ้น ดังนั้นฐานภาษีในส่วนนี้จะสูงขึ้นโดยเฉพาะในกลุ่มอาชีพอิสระ ดังนั้น รัฐควรที่จะพัฒนาระบบเงินกองทุนประกันอนาคตโดยดึงผู้ที่อยู่นอกระบบเงินเดือนให้เข้ามาสู่การออมซึ่งนอกจากจะเป็นการกระตุ้นการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในระยะยาวแล้ว ยังเป็นการสร้างหลักประกันทางเศรษฐกิจแก่ผู้สูงอายุ ซึ่งจะอายุช่วงหลังการทำงานที่ยาวนานขึ้น การจัดตั้งกองทุนดังกล่าวน่าจะส่งผลให้เกิดวินัยในการออมของคนในสังคม เพื่อให้สามารถดำรงชีวิตในวัยชราอย่างมีคุณภาพ และไม่เป็นภาระเลี้ยงดูต่อคนรุ่นหลัง It is widely known that Thailand is under going a process of population aging. The proportion of population aged 60 years and above is increasing rapidly. If this trend continues without any necessary preparation, untoward effects on both individual and national levels may result. Generally, it is commonly held that aging accompanies degenerative conditions is usually associated with poor health. It can also lead to a state of declining economic productivity. If left unadjusted, it may lead to economic stagnancy or declining growth. These conditions undoubtedly can cause absolute poverty among the senior citizens. The undesired effects of poverty can be mitigated if a proper precaution measure has been taken. It is an ultimate goal of this research to lay a foundation for a design of social protection scheme for the future elderly persons of Thailand. If fully implemented in the form of future assurance fund, the prospective old people will have a sufficient source of support for their basic minimum expenses, which include increasing health care costs as they age. In order to achieve this goal, this research begins by projecting the demographic scenarios within the next 20 years. This projection capitalizes the method of System Dynamic Modeling. The relationships between population system, disaggregated by age and sex, and economic system, focusing on occupation and income, were modeled to represent the reality. Using secondary data, collected from previous surveys, censuses, and past population projections coupled with primary data collected in several sessions of group process, involving experts, the model was simulated and calibrated. Results from several rounds of simulation activity projected that in 2025 Thailand would have a total population of 70.6 million. It was shown clearly that the age structure of Thai population would change markedly. The proportion of young population (14 years and under) was projected to decline from approximately 25 percent in 2000 to about 18 percent in 2025. Correspondingly, the proportion of people aged 60 years and above was projected to increase from 9.4 percent to nearly 20 percent in the same reference years. Consequently, the aged dependency ratio was expected to continuously increase. In addition, it was expected that Thailand would experience the highest aged dependency ratio ever recorded in 2025. This means that the aged dependency ratio of 14.3 in 2000 would increase to 30.9 in 2025. As a consequence of this demographic transformation, Thailand will face the highest total dependency ratio ever experienced, at 60.2. Turning to the change in occupational structure by age groups, the results from several rounds of simulation and calibration indicated that the country would be undergoing a rapid economic transformation. As shown by the figures from simulation exercises, Thailand would be changing from agricultural based economy to industrial and services based economy. Furthermore, it was expected that the wind of change created by knowledge-based economy would create more demand for independent jobs and personal businesses. It was also noted that although the proportion of people who worked in agricultural related or as farmers was declining, the sheer number of this group of people in fact did not show a clear sign of decreasing at least until 2025. The combined number of people whose occupations are in farming and in independent work or personal business represented more than half of the total population. This phenomenon would be visible despite the smaller and declining proportions of people who would be employed by government agencies and the shrinking proportions of people who would be working as farmers. At the same time, employees of private sector showed a clear increasing trend within the next 20 years. All of these results taken together indicated that Thailand would be experiencing a rising number of people who are not covered by any provident fund or by any pension scheme in the near future. This study also found that independent workers or those who were engaging in personal business enjoyed the highest average working lifetime earning. In comparisons, farmers or those who worked on their own farm earned the least. For the government employees, their average accumulated earning was higher than their counterparts in the private sector. This was explained by their gradual increase in their salary on an annual basis, though the starting salary of private employees was higher. The more job security, which translated into more years of working time plus the regular increase in salary, resulted in higher lifetime earning of government employees than these in private sector. In general, it was projected that the personal incomes of the Thais, particularly those who had a business of their own would increase considerably, thus widening the tax base. An implication derived from this study is that the government of Thailand should create and develop an assurance fund as a safety net for the expected increasing number of elderly persons in the country. A special effort should be made to attract those who are currently not in the salary system to contribute to the fund. Setting up a fund of this type is considered to be an effective strategy for stimulating economic growth in the long run. To date, this strategy, which is similar to a provident fund, has gained recognition as a workable scheme for providing social and economic protection for the elderly persons in many countries. The increasing life expectancy of the Thais makes it even more compelling to set up a protection scheme of this type for the elderly persons. Further, it is theorized that having a fund of this type will help discipline members of Thai society to regularly save a part of their earning for their own future. If this is achieved, Thailand will enjoy the same benefits of being a saving society, as currently enjoyed by Japan. Japan is considered to be a model of having both high saving and economic growth rates. Consequently, old Japanese people have enjoyed a well-recognized quality of life, and reasonably good health, without having to create undue hardship on their own progeny.

บรรณานุกรม :
พีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์ . (2548). กองทุนประกันอนาคต : ขนาดและการบริหารจัดการ.
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์ . 2548. "กองทุนประกันอนาคต : ขนาดและการบริหารจัดการ".
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์ . "กองทุนประกันอนาคต : ขนาดและการบริหารจัดการ."
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2548. Print.
พีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์ . กองทุนประกันอนาคต : ขนาดและการบริหารจัดการ. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย; 2548.