ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

ชุดโครงการวิจัย เรื่อง กระบวนการจัดการความจริง:การศึกษามิติและพลวัตรของความเปลี่ยนแปลงความจริงในสังคมไทย

หน่วยงาน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : ชุดโครงการวิจัย เรื่อง กระบวนการจัดการความจริง:การศึกษามิติและพลวัตรของความเปลี่ยนแปลงความจริงในสังคมไทย
นักวิจัย : สมบัติ จันทรวงศ์
คำค้น : -
หน่วยงาน : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2550
อ้างอิง : http://elibrary.trf.or.th/project_content.asp?PJID=RDG4210011 , http://research.trf.or.th/node/1034
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

การสละราชสมบัติในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 เมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2477 ( ตามปฏิทินเดิม ) นับเป็นเหตุการณ์สำคัญเนื่องด้วยเป็นเรื่องราวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์การเมืองของไทย อีกทั้งเป็นเหตุการณ์ที่ถือกำเนิดในช่วงระยะเวลาแรกของการสถาปนาระบอบรัฐธรรมนูญและระบอบประชาธิปไตย ซึ่งประเทศไทยได้เลือกที่จะวิวัฒน์ตนเองตามวิถีทางของระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา ดังนั้น การดำรงอยู่ของสถาบันประมุขของรัฐ จึงนับว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการจรโลง และต่อการสร้างความสมานฉันท์ให้บังเกิดในระหว่างพลังทางการเมืองต่างๆ รวมทั้ง ต่อการสร้างความเป็นปึกแผ่นให้บังเกิดแก่สถาบันรัฐสภา และสถาบันฝ่ายบริหาร ซึ่งสถาบันการเมืองทั้งสองควรมีการแบ่งอำนาจแยกออกจากกัน มีการถ่วงดุลอำนาจและตรวจสอบกัน รวมทั้งควรที่จะมีการเกื้อกูลกันตามสมควร การศึกษาเรื่องการสละราชสมบัติในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ในงานวิจัยฉบับนี้ มิได้เน้นเรื่องราวอันเป็นสาเหตุ กระบวนการ และผลกระทบทางการเมืองที่สืบเนื่องจากการสละราชสมบัติในครั้งกระนั้น หากแต่เน้นการศึกษาวิจัยไปที่ กระบวนการจัดการ “ ความจริงว่าด้วยพระมหากษัตริย์นักประชาธิปไตย “ ซึ่งเป็นแนวความคิดและเป็นเป้าหมายหลัก ซึ่งกระบวนการจัดการความจริงเรื่องดังกล่าวมุ่งนำเสนอ และมุ่งทำให้เป็นสถาบัน แน่นอนว่ากระบวนการจัดการความจริงเรื่องการสละราชสมบัติดังกล่าว มิได้มีเพียงชุดเดียว เนื่องด้วยมีความเห็น กับคำอธิบายที่แตกต่าง และข้อโต้แย้งเกิดขึ้นเป็นระยะๆ อย่างต่อเนื่อง แต่การศึกษานี้ พบว่า ความคิดเห็นที่แตกต่างและโต้แย้งกับแนวทางความคิดหลักชุดหนึ่ง มิได้มีการพัฒนาเป็นสถาบัน และมิได้เป็นวาทกรรมที่ได้รับการรับรองจากรัฐและหน่วยงานราชการของประเทศไทย การศึกษานี้ ได้วิเคราะห์กระบวนการจัดการความจริงเรื่องดังกล่าวออกเป็นสองแบบแผน ในระหว่างแบบจารีต ได้แก่ การบอกเล่าเรื่อง การเขียน และการพิมพ์ กับกระบวนการจัดการความจริงแบบใหม่ ได้แก่ การสถาปนาการรับรู้และคำอธิบายเรื่องดังกล่าวให้อยู่คู่กับสถาบันรัฐสภา มหาวิทยาลัย และงานพระราชพิธี รวมทั้งวันหยุดราชการของประเทศ Theoretically speaking politicians in a democracy are somehow expected to be accountable to their voters in a parliamentary democracy, they are usually held accountable through elections and, once elected, through votes of confidence in parliament Politicians, however, while seeking credit for popular policies, will do just about anything to avoid blame. This study is an attempt to identify and to characterize how in the face of other damaging truths Thai politicians manage to justify and excuse themselves by their versions of “the truth”. The study reveals that in the case of a scandal, while a politician involved will find himself an open target for attack by his political rivals, yet he has only to deal primarily with members of the media. Hence, evasion is always the key Politicians can simply try to avoid reporters or they can give all kinds of non-answer responses. But scandals can become serious matter once opposition MPs decide to use them in the no-confidence debate. Still, the very specific set of structural conditions has made it quite difficult for any “truth” to emerge out of exchanges of opinions and claims. First of all, the House debate rules have allowed MPs from both sides to stop their opponents from making any good arguments. Although they may be allowed to talk at great length, MPs are also free to interrupt each other any time they want to Such a practice has, more often than not, turned parliamentary debate into a political circus. The spirit and the pattern of turn-taking needed to accommodate serious engagement is hardly there. Thus too many accusations (and questions) are raised by too many MPs while the accused can be talking indefinitely without having to come up with any real answers. Next, the fact that every censor debate is now required by law to be televised has actually transformed the event more or less into a political rally. Realizing that they are actually talking to viewers at home, most MP’s try to claim credit and make good impressions on their constituencies with their “campaign speeches”. The censor debate has in effect turned into a form of illusion, a performance with MPs as actors and the general public as spectators. Not unlike most politicians elsewhere, Thai politicians have various ways of dealing with “the truth” when it comes to the censor debate. These tactics are quite similar to the way they handle scandals. They can, for example, admit to the charges brought against them or they can ignore them altogether. Better yet, they can choose to ignore the questions and still attack the questioner They can also deny all the charges, citing different reasons or they can try to excuse themselves, using a variety of pretexts. Sometimes, while accepting the facts contained in the charges, they would claim that the effects are not as damaging as they may seem. Combinations of justification and counter-charges can also be employed to silence their opponents. Last but not least are the non-reply or non-answer responses they often use Interestingly enough, the most distinctive characteristic of Thai politicians on this matters is that the most frequent form of non-reply used by Thai politicians is to attack the questioner and their opponents. High on the list of complaints that politicians hold against their own kind are the charges that they often (1) ignore critical questions, (2) sidestep crucial issues (including giving incomplete answers) and (3) focus mainly on discrediting their accusers. In the age of television Thai Parliamentary debates can also be viewed as political propaganda pieces. As such, they contain all the major characteristics of basic propaganda techniques, namely: name calling, glittering generality, transfer, testimonial, plain folks, card stacking, and band wagon. To conclude, the public needs to be made aware of all these political blame-avoidance strategies. Such an awareness is possible only if members of the media learn more about questioning strategies so they can effectively report the accounts of the debates and more or less restrict opportunities of politicians to play around with the “truth” After Field Marshall Phibunsongkhram had decided to side with the “Free World” under the leadership of the United States, his government then faced widespread opposition, behind which was the Communist Party of Thailand (CPT). To counter such movements, the government launched the anti-communist propaganda and laws in order to legitimize its Free World policy and at the same time to suppress its opponents. This was the prelude to Thailand’s extensive involvement in the Vietnam War in the following decades. Between the mid-1960s and early-1970s, Thailand allowed the use of its airbases for the US aerial bombardments in Northern Vietnam, Laos and Cambodia. The Thanom-Prapat government also sent troops to fight in Vietnam. The government justified its “defending the Free World” duties by propagandizing the communist invasion and the pro-Free-World campaign, which followed by the use of hatred discourses against its neighboring Indochinese countries. The Vietnamese and Chinese in particular were portrayed as loathsome beast, uncivilized, untrustworthy and inhumane, who wanted to conquer Thailand, while Thailand as the Free World agent was the defender of world peace and freedom. The dehumanization process was the legitimate basis for Thailand to employ violence against its neighbors. Such constructed “truth” was supported by the nation’s important institutions but also widely praised by the Thai press. This overwhelming support proved the success of the government’s truth management. In the late 1960s when Thailand was participating full-scale involvement in the Vietnam War, however, began the anti-Vietnam War, anti-American Imperialism movements. Initiated by a small group of intellectuals and later spreaded into the universities. They challenged the legitimacy of the Vietnam War policy and questioned the nation’s dignity and sovereignty on Thailand being the US military bases to invade its neighboring countries. Anti-Vietnam-War activities had become so widespread and so influential that even the post October 14, 1973 governments had to acknowledge the movement’ demands. However, after the October 1973 incident, the expulsion of the US military bases campaign become part of socialist revolution strategy embraced by the increasingly radical student movement. While the Thai state allied with the American in stirring up nationalism against the alien threat, the left employed the Chinese-model of Maoism to form nationalism discourse against the American and Thai states. In the midst of confrontation between the rightists and the leftists, right-wing leaders began to exploit the US military base issue to counter and subsequently destroy the student movements. The former not only built up lies on the importance of US bases to Thailand’s national security but also accused the students’ anti-US bases campaign of an assistance to Vietnamese invasion of Thailand. The right-wing, on the one hand, repeatedly stated that the students were either Vietnamese or Vietnamese supporters and, on the other hand, sent out rumors that Vietnamese troops had penetrated the country. At this time, Vietnamese refugees in the northeast region became the victims of violence, an outcome of hatred campaign against the Vietnamese and students. The right-wing, in other words, employed the Vietnamese-hatred discourse as a weapon to suppress the people of the same nation. Abdication of King Prajadhipok, Rama VII, on March 2nd 1934 (old calendar of Siam) has been remembered as one of the most importantly and historically event because it has been entirely never happened. That incident was coinciding with the beginning of Thai constitutional regime, which founders conceded to the parliamentary and democratic form as the optimal and evolutionary choice of this country. In this circumstance, the continuing and adjusting role of the Monarchy as the head of state therefore was indispensable for reconcilement of all old and new political forces. Establishment of new political regime, comprising of parliament and executive, needed moral and political support from the Monarchy more or less. This study has no aims to emphasize causes, consequences, and impacts of Rama VII abdication upon Thai politics per se, but it intended to grasp the management of “truth” regarding the notion of “democratic king” as the mainstream of idea targeting to be presented and institutionalized. Certainly, there is also different, contrasting, and competing explanation upon the King’s abdication but such explanation does not get an institutional approval by Thai state as well as not being a part of Thai official discourse in any extent. This study analyzes the management of “truth” regarding King’s abdication, and the notion of Thai democratic King into two patterns. There are the politically engaging between the old type, i.e. making oral stories, writing books, and publishing document, and the new type, establishing specific knowledge and explanation well co-existing with parliamentary, university, state ceremony and activities upon Thai official holiday. To blame a ‘third party’ for being behind anti-government movements is more than a commonly adopted political strategy; it is so deeply rooted in the Thai culture of thinking that it emphasizes smooth relationships between the state and the people. Thai is, a conflict between the state and the people is not supposed to take place; if it does, then it has to have been incited by a ‘third party’. This is a strategy that effectively give rise to the state’s use of fabricated truths to explain causes of conflicts between the state and the people. With the political society constantly changing, the leading-class people have been capable of periodically labeling different groups of people as ‘third parties’-from student extremists to communists and, today, to non-government organizations as well as those whose ideas contradict the government’s. Some cases have even exhibited a reference to a non-existent ‘third part’, a method that facilitates compromising. Because of these, the ‘third-party culture’ has become one that sustains the leading-class people’s grip and distribution of power. In earlier times, groups of people who contradicted the state and were made by the state to appear to the society to have been supported by a ‘third party’ could not do anything in response, except to exploit another ‘truth’: they demonstrated because they were genuinely in so much trouble that they required the state’s aids. This was a political game played within the culture of thinking that emphasized smooth relationships between the state and the people. Denounced by the state as extremists, the students who formed the pre-1973 movement responded by accepting the state-labeled ‘truth’. Yet they redefined ‘extremism’ and created another ‘truth’ to explain the standpoint of their movement-being young men and women who hoped to create a better society. That the 16 October 1973 uprising was widely supported by people was not solely because there was more public acceptance of the students’ truth than of the state’s. It was also because the then society did not trust that the government’s ministry would correspond to the Thai culture of thinking. The continual movements by students after the 16 October 1973 uprising presented opportunities to the leading-class people, divided and engaged in an intense power struggle, to exploit the ‘truth’ that the students were communist and were behind all the chaos as a means to put their own groups to power, assuming the credit of successful control over the uprising. Later, the ‘third-party culture’ also became a significant factor in the 6 October 1976 incident. The enlargement combined with the expanding role of the non-government organizations after 1976 led to sharper conflicts between the state and the people. That was why the state removed the ‘third-party’ label from the grass roots’ movements and affixed it to the non-government organizations, accusing them of attempting to persuade country folk to subscribe to foreign funds for personal gains. This coup brought the state considerable success in making the society believe in the ‘truth’. Nevertheless, the past decade saw the force of the ‘third-party culture’ weakened by ‘the people’s politics’, which made the society aware of the genuine trouble that had befallen country folk as a result of econo-political injustice. In addition, country folk had acquired adequate ‘intelligence’ or potential to form political movements by themselves. Meantime, members of non-government organizations were appointed consultants or members of a secretarial staff to their organization, which solved the problem of non-government organizations becoming a ‘third party’. To sum up, the ‘third-party culture’, which was a dominant variable in the dictatorial system, has constantly weakened as the Thai state has become increasingly democratic.

บรรณานุกรม :
สมบัติ จันทรวงศ์ . (2550). ชุดโครงการวิจัย เรื่อง กระบวนการจัดการความจริง:การศึกษามิติและพลวัตรของความเปลี่ยนแปลงความจริงในสังคมไทย.
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สมบัติ จันทรวงศ์ . 2550. "ชุดโครงการวิจัย เรื่อง กระบวนการจัดการความจริง:การศึกษามิติและพลวัตรของความเปลี่ยนแปลงความจริงในสังคมไทย".
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สมบัติ จันทรวงศ์ . "ชุดโครงการวิจัย เรื่อง กระบวนการจัดการความจริง:การศึกษามิติและพลวัตรของความเปลี่ยนแปลงความจริงในสังคมไทย."
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2550. Print.
สมบัติ จันทรวงศ์ . ชุดโครงการวิจัย เรื่อง กระบวนการจัดการความจริง:การศึกษามิติและพลวัตรของความเปลี่ยนแปลงความจริงในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย; 2550.