ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การศึกษาเบื้องต้นของความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมขน

หน่วยงาน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การศึกษาเบื้องต้นของความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมขน
นักวิจัย : ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ
คำค้น : Community Company , Community enterprise , Community strengthening , ความเข้มแข็งของชุมชน , ธุรกิจชุมชน , บริษัทธุรกิจชุมชน
หน่วยงาน : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2542
อ้างอิง : http://elibrary.trf.or.th/project_content.asp?PJID=RDG4040015 , http://research.trf.or.th/node/975
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

“ธุรกิจชุมชน” ในงานศึกษานี้หมายถึง กิจกรรมทางเศรษฐกิจของชุมชนที่ต้องการได้กำไร “ธุรกิจชุมชน” เริ่มพัฒนามาจากแนวคิดของกลุ่มสมาคมสังคมนิยม (socialist associationist) ซึ่งต่อมาได้พัฒนารูปแบบส หกรณ์ขึ้นมาเป็นธุรกิจของกลุ่มสมาชิกจนแพร่หลายมาจนถึงทุกวันนี้ ธุรกิจชุมชนที่มีการพัฒนาเข้มแข็งมีขนาด ใหญ่จนกลายเป็นธุรกิจข้ามชาติคือ ธุรกิจชุมชนมอนดรากอนในแคว้นบาสก์ (Basque) ประเทศเสปน จัดตั้งใน รูปแบบของบรรษัทสหกรณ์ ประกอบด้วยบริษัทต่างๆ มากมาย แต่บริษัทเหล่านั้นได้รวมตัวเป็นสหกรณ์ (ของ บริษัท) มีธุรกิจครบสามขาคือ การผลิต การค้า และการเงิน รวมทั้งมีสถาบันการศึกษาของตนเองด้วย ในประเทศไทย “ธุรกิจชุมชน” เริ่มแรกคือ สหกรณ์ที่มีทั้งสหกรณ์ร้านค้า สหกรณ์ออมทรัพย์ สหกรณ์การ เกษตร และสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยน ทั้งหมดดำเนินงานภายใต้การควบคุมดูแลของกระทรวงเกษตรและ สหกรณ์ ต่อมามีรูปแบบของธุรกิจชุมชนที่ไม่ใช่สหกณร์ เช่น ร้านค้า รพช. และธุรกิจชุมชนอิสระที่ไม่เกี่ยวข้อง กับราชการ เช่น กลุ่มสัจจะออมทรัพย์ของชาวบ้าน กลุ่มการผลิตการค้าที่ทำงานร่วมกับ NGOs และบางแห่งได้ จัดตั้งขึ้นมาเป็นบริษัทธุรกิจชุมชน เช่น บริษัทธุรกิจชุมชนหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช และบริษัทอุทัยยศกิจ จังหวัดยโสธร เป็นต้น ความเป็น “ธุรกิจชุมชน” พิจารณาได้จากการถือครองกรรมสิทธิ์และเป้าหมายของธุรกิจ กล่าวคือ ถ้าชุมชนถือครองกรรมสิทธิ์ส่วนใหญ่และมีเป้าหมานเพื่อรายได้และคุณภาพชีวิตของคนในชุมชนก็นับ ได้ว่าเป็นธุรกิจชุมชน ในการวิเคราะห์ความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมชนนั้น จะต้องวิเคราะห์ให้ได้คำตอบ ว่า จะทำธุรกิจอะไร โดยพิจารณาความได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบควบคู่กับอุปสงค์อุปทานในตลาด จากนั้นจึง วิเคราะห์ว่าจะทำอย่างไร โดยพิจารณาจาก การมีส่วนร่วมของสมาชิกในชุมชนและผู้เกี่ยวข้องอื่น ๆ เพื่อดูความ เป็นไปได้ในการระดมทุน วิธีการผลิต และวิธีการทำธุรกิจ จากนั้นจึงวิเคราะห์ว่า ใครคือกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย และดูว่าจะเข้าถึงลูกค้ากลุ่มเหล่านั้นได้อย่างไร หากได้คำตอบเหล่านี้ได้ชัดเจนจึงลงมือประกอบการธุรกิจชุมชน บริษัทธุรกิจชุมชนหัวไทรจัดตั้งขึ้นมาโดยผ่านกระบวนการวิเคราะห์ความเป็นไปได้ดังกล่าว และเมือจัด ตั้งขึ้นแล้วจึงเดินแนวทาง หนึ่งครัวเรือน สองวิถีการผลิต กล่าวคือ วิถีการผลิตแรกของครัวเรือน เน้นให้ครัวเรือน ทำการผลิตอาหารให้เพียงพอกับความต้องการ วิถีการผลิตที่สอง ให้ครัวเรือยสร้างส่วนเกินโดยการเพิ่มผลผลิต ให้มากขึ้นหรือหันไปผลิตพืชบางอย่างที่สามารถขายในตลาดได้ดี เพื่อให้ครัวเรือนได้เงินมาซื้อหาปัจจัยอื่นๆ ที่ ต้องการ ควบคู่ไปกับการผลิตอาหารสนองความต้องการในครัวเรือน โดยมีบริษัทธุรกิจชุมชนหัวไทรทไหน้าที่ ด้านการตลาดและแนะนำให้ปลูกพืชที่มีตลาดดี การดำเนินงานเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของบริษัทธุรกิจชุมชนหัว ไทร อาศัยปฏิสัมพันธ์จากสี่ฝ่ายคือ ชุมชน นักวิชาการ(และ NGOs) ธุรกิจ และราชการ รูปแบบของบริษัท ธุรกิจชุมชนแนวทาง หนึ่งครัวเรือน สองวิถีการผลิต และปฏิสัมพันธ์สี่ฝ่าย จึงกลายเป็นเอกลักษณ์ของหัวไทร model Community business or community enterprise, here, means economic activities that needs profit. Community business originated from the idea of socialist associationist. Later, the concrete model was built up as the co-operative is the business group of the Mondragon in Basque region of Spain. This group of business are organized as the co-operative corporations. The group is composed of many kinds of companies which are grouping to be co-operatives. The companies run on many businesses covers production, trading and finance. It has also educational institutions. In Thailand, the first generation of community businesses is co-operatives including saving co-operatives, consumer co-operatives, agriculture co-operatives, and credit union co-operatives. All of these are under the umbrella of Ministry of Agriculture. Laster, there are new models of community businesses e.g. community shops (under the umbrella of Ministry of Interia) and independent community businesses such as saving groups, home production groups, and community business companies. (for instance, Huasai Community Company, Nakronsri Thamaraj; Uthaiyoskit Company, Yasothorn) Community business being is determined by the ownership and the objectives, i.e. the majority of the means of production has to belong to the members of the community; and the business has to have the objectives for the incomes and quality of lives of the community. In analysis for the possibility of community business building up, it needs to know what kind of business should be done. This needs to know the comparative advantage, demand and supply in the market. It needs to know hoe to produce and manage the products; participation of people in the community and the other people involved can lead to finding out of “how”. Finally it needs to know the target groups in the market and access to them. Huasai Community Company is built according to this analysis. The strategy of the company is one household two modes of production. One mode is household food sufficiency, another is the production for market to which Huasai becomes the trading firm of the community. Huasai Company achieves its objectives through the interaction of the four parties i.e. community, academics and NGOs, businesses, and governmental institutions. Therefore, the strategy of one household two modes of production, the interaction of four parties, and the company being , all these tree components become the Huasai Model.

บรรณานุกรม :
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ . (2542). การศึกษาเบื้องต้นของความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมขน.
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ . 2542. "การศึกษาเบื้องต้นของความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมขน".
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ . "การศึกษาเบื้องต้นของความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมขน."
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2542. Print.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ . การศึกษาเบื้องต้นของความเป็นไปได้ในการจัดตั้งธุรกิจชุมขน. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย; 2542.