ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในส่วนยางพาราที่ถูกทิ้งร้าง

หน่วยงาน ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในส่วนยางพาราที่ถูกทิ้งร้าง
นักวิจัย : นฤมล ตันธนา
คำค้น : -
หน่วยงาน : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2541
อ้างอิง : http://www.thaithesis.org/detail.php?id=58298
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

จากการศึกษาการฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในสวนยางพาราร้างจำนวน 6 แปลง บริเวณเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าโตนงาช้าง อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา โดยการเก็บข้อมูล พรรณไม้ จำนวนต้นของกล้าไม้ (seeding) ลูกไม้ (sapling) ต้นที่เจริญขึ้นมาใหม่จากตอไม้เก่า (sprout) และไม้ใหญ่ (พืชที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางระดับอกตั้งแต่ 4.5 เซนติเมตรขึ้นไป) เพื่อ ศึกษาลักษณะโครงสร้างสังคมพืชที่พัฒนาขึ้นมาใหม่ในสวนยางพาราที่ถูกทิ้งร้างไว้ 1 ปี 3 ปี 5 ปี 8 ปี 10 ปี และมากกว่า 10 ปี เปรียบพรรณไม้ใหญ่ในสวนยางพาราร้างดังกล่าว กับป่าธรรมชาติที่อยู่ติดกันโดยใช้ Morisitas Index of Similarity จากการสำรวจพบว่า วงศ์อบเชย (Lauraceae) วงศ์มะมุ่น (Elaeocarpaceae) วงศ์มะเดื่อ (Moraceae) วงศ์สลัดได (Euphorbiaceae) วงศ์สำโรง (Sterculiaceae) และวงศ์สอม (Crypteroniaceae) เป็นวงศ์เด่นของไม้ใหญ่ที่เป็นพรรณไม้บุกเบิกในสวนยางพารา ที่ถูกทิ้งร้างไว้ในแต่ละแปลง ตามลำดับ สำหรับกล้าไม้ ลูกไม้ และต้นที่เจริญขึ้นมาใหม่ จากตอไม้เก่านั้น มีวงศ์ยอ (Rubiaceae) และวงศ์สลัดได เป็นวงศ์เด่น นอกจากนี้ยังพบกะอาม ~i(Cryperonia paniculata)~i ตะแบกนา ~i(Lagerstroemia floribunda)~i กะหนานปิง ~i(Pterospeinum acerifolium)~i ปอหู ~i(Hibiscus macrophyllus)~i ปออีเก้ง ~i(Pterocymbium javanicum)~i และตีนนก ~i(Vitex pinnata)~i ในสวนยางพาราร้าง และอยู่ ร่วมกับพืชดั้งเดิม (primary species) ในป่าธรรมชาติ เมื่อเปรียบเทียบผลการศึกษาระหว่างสวนยางพาราร้างหกแปลงพบว่า ความหนาแน่นของไม้ ใหญ่เพิ่มขึ้นตามระยะเวลาที่ถูกทิ้งร้าง ส่วนดัชนีความหลากหลายชนิดพันธุ์ (ดัชนีแชนนอน- เวียนเนอร์) และความหนาแน่นของกล้าไม้ ลูกไม้มีแนวโน้มลดลงหลังจากถูกทิ้งร้างไว้มากกว่า 8 ปี อย่างไรก็ตามจากการสำรวจพบว่าไม้ใหญ่ในสวนยางพาราร้าง 3 ปี และ 5 ปี มีจำนวนน้อย กว่าไม้ใหญ่ในสวนยางพาราร้าง 1 ปี นอกจากนี้สวนยางพาราร้างมากกว่า 10 ปี มีดัชนีความ หลากหลายชนิดพันธุ์ของไม้ใหญ่ลดลง เมื่อพิจารณาถึงลักษณะการกระจายเส้นผ่าศูนย์กลางและ ความสูงพรรณไม้รวมของไม้ใหญ่ทั้งหมดในแต่ละแปลงพบว่า พืชที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางและความ สูงน้อยมีจำนวนต้นมาก และจำนวนต้นลดลงเมื่อเส้นผ่าศูนย์กลางและความสูงมีขนาดเพิ่มขึ้น ผลการศึกษาความเหมือนกันขององค์ประกอบพรรณไม้ใหญ่พบว่า สวนยางพาราร้าง 8 ปี มีความเหมือน กันของพรรณไม้ใหญ่กับพื้นที่ป่าธรรมชาติทั้งสามแปลงมากกว่าแปลงอื่น ๆ ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า พื้นที่สวนยางพาราที่ถูกทิ้งร้างไว้มีบทบาท สำคัญในการช่วยให้พืชดั้งเดิมหลากหลายชนิดสามารถเข้ามาเจริญเติบโต และผ่านกระบวนการทดแทน ตามธรรมชาติได้ ดังนั้นพื้นที่สวนยางพาราร้างที่ศึกษาครั้งนี้มีแนวโน้มว่า สามารถกลับคืน เป็นป่ารุ่นสองได้

บรรณานุกรม :
นฤมล ตันธนา . (2541). การฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในส่วนยางพาราที่ถูกทิ้งร้าง.
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
นฤมล ตันธนา . 2541. "การฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในส่วนยางพาราที่ถูกทิ้งร้าง".
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
นฤมล ตันธนา . "การฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในส่วนยางพาราที่ถูกทิ้งร้าง."
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2541. Print.
นฤมล ตันธนา . การฟื้นตัวตามธรรมชาติของป่าในส่วนยางพาราที่ถูกทิ้งร้าง. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2541.